سرچ دانلود

رمان نذار دنیارو دیوونه کنم - سرچ دانلود

دوشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۷

رمان نذار دنیارو دیوونه کنم

دسته بندی : دانلود رمان تاریخ : شنبه ۱۲ اسفند ۱۳۹۶

رمان نذار دنیارو دیوونه کنم

رمان نذار دنیارو دیوونه کنم

رمان نذار دنیارو دیوونه کنم یک رمان زیبا در ژانر عاشقانه میباشد. نویسنده این رمان رویا رستمی است که پیش از این نیز رمان های تلافی، و اما عشق را نیز منتشر کرده است. امروز در وبسایت سرچ دانلود برای شما عزیزان مطلبی تحت عنوان دانلود رمان نذار دنیارو دیوونه کنم آماده کرده ایم که با مراجعه به ادامه مطلب میتوانید این رمان را دانلود و یا مطالعه کنید.

خلاصه رمان نذار دنیارو دیوونه کنم

داستان در رابطه با دختری است که تنش زیر رگبار نفرت مردی است که گذشته اش را این دختر دزدیده است، دختری که کلفت خانه ی مردی شد که تا دیروز جرات نداشت تندی کند… . روزگار تلخ میچرخد اما هنوز چیزهایی وجود دارد… چیز هایی که قرار است دختری را که از زور کتک مردی سرد و مغرور لال شده است را گرفتار کند… .

رمان دو شخصیت اصلی به نام های پانیذ ۱۷ ساله دختری آرام که قرار است شجاع شود و فریاد بکشد و رامبد ۲۷ ساله که خشن به نظر میرسد و دوست داشتنی نیست اما او نیز قرار است دلش به لرزه بیوفتد… .

ﻓﺼﻞ اول

ﮔﻮﺷﯿﺶ را در دﺳﺘﺶ ﻓﺸﺮد.ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ در ﺗﻤﺎم وﺟﻮش ﺑﻪ رﻗﺺ آﻣﺪه ﺑﻮد.ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﮐﺎرﻧﺎﻣﻪ اش اﻧﺪاﺧﺖ.ﻣﻌﺪل ﺑﯿﺴﺖ ﺟﺮﻋﻪ ی ﻟﺒﺨﻨﺪ را ﻣﺮﺗﺐ ﺑﺮ ﻟﺒﺶ ﺗﺎزه ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﺪون ﻣﻌﻄﻠﯽ ﺷﻤﺎره را ﮔﺮﻓﺖ.ﻓﻘﻂ دو ﺑﻮق ﺧﻮرد ﮐﻪ ﺻﺪای ﺧﺴﺘﻪ ی رﺿﺎ در ﮔﻮﺷﯽ ﻃﻨﯿﻦ اﻧﺪاز ﺷﺪ: -ﺳﻼم ﺟﺎن ﻣﻦ…ﺳﻼم ﭘﺎﻧﯿﺬم..ﺧﻮﺑﯽ؟ ﺷﻮق در رگ ﻫﺎﯾﺶ دوﯾﺪ.ﻋﺎﺷﻖ رﺿﺎ ﺑﻮد.او را ﻣﯽ ﭘﺮﺳﺘﯿﺪ.ﮐﻮه ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ او ﭘﺸﺖ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ او ﺑﻮد! -ﺳﻼم ﻋﻤﻮﺟﻮن،ﺧﻮﺑﯿﻦ؟ ﮐﯽ ﻣﯽ رﺳﯿﻦ ﺧﻮﻧﻪ؟ ﺻﺪای ﺑﯽ ﺣﺎل رﺿﺎ ﺧﺴﺘﮕﯽ را در ﺗﻦ ﭘﺎﻧﯿﺬ ﻫﻢ زﻧﺪه ﻣﯽ ﮐﺮد. -ﺧﻮﺑﻢ دﺧﺘﺮ ﻗﺸﻨﮕﻢ،ﺗﻮ راﻫﻢ.ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ دﻗﯿﻖ ﮐﯽ ﻣﯽ رﺳﻢ. ﭘﺎﻧﯿﺬ دﻟﺨﻮر ﮔﻔﺖ:ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺑﺎ ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺑﺮﯾﻦ ﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ؟ -ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ راﻧﻨﺪﮔﯿﻢ.ﺑﻌﺪم ﺷﯿﻄﻮن ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﯽ دوﻧﯽ ﭼﺮا ﺑﺎ ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎ ﻧﻤﯿﺮم. ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺗﺎزه ﮐﺮد روﺣﺶ را! رﺿﺎ ﺗﺎ ﻣﺠﺒﻮر ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺳﻮار ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ.ﺗﺮس در ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﯾﺶ ﻣﯽ دوﯾﺪ وﻗﺘﯽ ﻫﻮاﭘﯿﻤﺎ ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ اوج ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ.ﻣﺮد ﮔﻨﺪه ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ و ﭘﺎﻧﯿﺬ را ﺑﻪ ﺧﻨﺪه ای ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ وا ﻣﯽ داﺷﺖ. -دﺧﺘﺮﮐﻢ ﺻﺪات ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﻪ،ﺑﮕﻮ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻪ ﺧﺒﺮی ﺑﺮام داری؟ ﺷﻮق ﭘﺮواز ﮐﺮد و روی ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﭘﺎﻧﯿﺬ ﻧﺸﺴﺖ. -ﻋﻤﻮ ﻣﻌﺪﻟﻢ ﺑﯿﺴﺖ ﺷﺪ.اﯾﻨﻢ دﯾﭙﻠﻤﻢ.ﺣﺎﻻ ﻗﻮل ﺷﻤﺎ ﭼﯽ ﻣﯿﺸﻪ؟ ﺻﺪاﯾﯽ ﻏﯿﺮ از ﺻﺪای رﺿﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﻔﺖ:ﺑﺎز ﺗﻮ از ﻓﺮﺻﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﮐﺮدی ﺑﺮا ﺑﺎﺑﺎم ﺧﻮدﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﮐﻨﯽ؟ ﺑﯽ رﺣﻤﯽ ﮐﻠﻤﺎﺗﺶ ﺷﻼق ﻣﯽ ﺷﺪ ﺑﺮ ﭘﯿﮑﺮ دﺧﺘﺮ ﺟﻮان!

ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺑﺮﮔﺸﺖ.راﻣﺒﺪ ﺑﻮد.ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺴﺮ و ﺑﻬﺘﺮ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮔﻔﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮزﻧﺪ رﺿﺎ.ﭘﺴﺮی ﮐﻪ اﻧﮕﺎر ﻗﺴﻢ ﺧﻮرده ﺑﻮد ﻓﻘﻂ ﺑﯿﺎزارد دل اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﯾﺘﯿﻢ و رﻧﺞ دﯾﺪه را! ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ.ﻫﻤﯿﺸﻪ از او ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯿﺪ.در ﻋﯿﻦ اﯾﻨﮑﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﺘﻔﺎوﺗﯽ ﺑﻪ او داﺷﺖ.ﺣﺴﯽ درﮔﯿﺮ ﻋﺸﻖ و ﺗﺮس! راﻣﺒﺪ ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺑﺪی ﮔﻔﺖ:ﺑﺎﺑﺎم ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺷﯽ ﻣﺮد ﺟﻮاﺑﺸﻮ ﺑﺪه.زل ﻧﺰن ﺑﻪ ﻣﻦ، دﯾﻮاﻧﻪ! ﮔﻮش داد ﺑﻪ ﺻﺪاﯾﯽ ﺧﺴﺘﻪ اﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮش آﻫﻨﮕﺘﺮﯾﻦ ﺻﺪای ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮد. -ﻣﻦ ﺳﺮﻗﻮﻟﻢ ﻫﺴﺘﻢ دﺧﺘﺮ ﺧﻮﺷﮕﻠﻢ.وﯾﻠﻮن ﺷﻤﺎ آﻣﺎده اس.ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز دﯾﮕﻪ ﺑﺎ ﭘﺴﺖ ﻣﯿﺎد ﺑﺮات. ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺑﺪون ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻣﺮدی ﮐﻪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻣﯽ ﮐﺮد ﺑﺎ ﻫﯿﺠﺎن ﮔﻔﺖ:راس ﻣﯿﮕﯿﻦ ﻋﻤﻮ؟ ﺻﺪای رﺿﺎ ﻣﻠﻮدی ﺷﺪ در ﭘﻮزﺧﻨﺪ ﺻﺪاردار راﻣﺒﺪ:ﺑﻠﻪ ﻋﺰﯾﺰم..ﺑﺮات ﮔﺬاﺷﺘﻢ…. ﺟﻤﻠﻪ اش ﺗﻤﺎم ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪای وﺣﺸﺘﻨﺎک ﮐﻮﺑﯿﺪن ﭼﯿﺰی ﺑﻪ ﮔﻮش رﺳﯿﺪ.ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺑﺎ وﺣﺸﺖ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ: -ﻋﻤﻮ؟ ﻋﻤﻮ ﺟﻮن؟ ﻫﯿﭻ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﻪ ﻏﯿﺮ ﺻﺪاﻫﺎی ﻋﺠﯿﺐ و ﻏﺮﯾﺒﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺷﮏ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﺪای ﺗﺼﺎدف ﺑﻮد ﺑﻪ ﮔﻮش ﻧﺮﺳﯿﺪ.راﻣﺒﺪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺶ ﻫﺠﻮم آورد. وﺣﺸﯿﺎﻧﻪ ﮔﻮﺷﯽ را از دﺳﺘﺶ ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﭘﺪرش را ﺻﺪا زد.اﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﺻﺪاﯾﯽ ﺑﺮای دﻟﺨﻮﺷﯿﺶ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻧﺮﺳﯿﺪ.راﻣﺒﺪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮن ﻧﺸﺴﺘﻪ زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ: -ﺧﺪا ﺑﻪ داد ﺑﺮﺳﻪ. ﺑﻪ ﺳﻮی ﭘﺎﻧﯿﺬ ﮐﻪ ﺑﻐﺾ ﮐﺮده و ﺗﺮﺳﯿﺪه در ﺧﻮد ﻣﭽﺎﻟﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﺮﮔﺸﺖ و ﺑﺎ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮔﻔﺖ: -ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪی ﺧﺪا اﮔﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﺑﺎﺑﺎم اوﻣﺪه ﺑﺎﺷﻪ زﻧﺪه ات ﻧﻤﯽ زارم. ﮔﻔﺖ و ﮔﻮﺷﯽ را روی ﺳﯿﻨﻪ ی ﭘﺎﻧﯿﺬ ﭘﺮت ﮐﺮد و ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﭘﺎﻟﺘﻮﯾﺶ را ﺑﺮداﺷﺖ و از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﯿﺮون زد.اﺳﺘﺮس و ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻏﻮل ﺷﺪ روی ﭘﺎﻧﯿﺬ ﭼﻤﺒﺮه زد.ﺑﺎ دﺳﺘﺎﻧﯽ ﻟﺮزان ﮐﻪ دور ﮔﻮﺷﯿﺶ ﺣﻠﻘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ اﺗﺎﻗﺶ رﻓﺖ.ﺑﺪون آﻧﮑﻪ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﯾﺶ را درآورد ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﺒﺮی از راﻣﺒﺪ ﺷﺪ.ﻧﻤﯽ داﻧﺴﺖ دﻗﯿﻘﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺸﮏ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد، ﺗﺎ ﺑﻼﺧﺮه ﺻﺪای ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺧﻮد را ﻧﺎﺗﻮان و رﻧﺠﻮر روی ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﻮﺟﻪ اش را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد.ﺑﺪون آﻧﮑﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ در اﺗﺎق ﻣﺎﻧﺪﻧﺶ ﺑﻬﺘﺮ از ﻫﺰار ﺑﺎر دﯾﺪار ﻋﺬاب آور راﻣﺒﺪ اﺳﺖ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮔﻮﺷﯽ را روی ﺗﺨﺖ رﻫﺎ ﮐﺮد و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ.ﭼﺸﻤﺶ ﺑﻪ راﻣﺒﺪ اﻓﺘﺎد.اﯾﻦ ﻣﺮد ۷۲ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮرد ﺷﺪه ﺑﻮد. ﻧﺎﺗﻮاﻧﯽ از ﺧﺒﺮ ﻫﻮﻟﻨﺎﮐﯽ ﮐﻪ روی دوﺷﺶ ﺳﻨﮕﯿﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد او را زﻣﯿﻦ زده ﮐﺮده ﺑﻮد…ﺻﺪای در اﺗﺎق آﺷﻨﺎﯾﯽ ﺗﻮﺟﻪ اش را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد ﺳﺮ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد.ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ دﺧﺘﺮی اﻓﺘﺎد ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﮕﺮاﻧﯽ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺎن دﺳﺘﺶ ﮐﺸﺘﯽ ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺖ و اﺳﺘﺮس در ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ دو دو ﻣﯽ زد.ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﻪ ﺳﺮﺧﯽ ﮔﻞ ﺳﺮخ ﺑﻮد.ﺧﺸﻢ در ﭼﻬﺮه اش ﻧﺸﺴﺖ.

ﺑﺎ ﺑﯽ رﺣﻤﯽ ﺑﻪ ﺳﻮی دﺧﺘﺮک آﻣﺪ و ﻣﺮﺗﺐ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ:ﻋﻮﺿﯽ ﺑﻬﺖ ﮔﻔﺘﻢ اﮔﻪ ﺑﻼﯾﯽ ﺳﺮ ﺑﺎﺑﺎم ﺑﯿﺎد زﻧﺪه ات ﻧﻤﯽ زارم،ﺑﺎﺑﺎم ﻣﺮد ﺑﯽ وﺟﺪان،ﻣﺮد! ﺣﺮف ﻫﺎﯾﺶ ﭘﺘﮏ ﺷﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﭘﺎﻧﯿﺬ! اﻣﺎ دردی ﮐﻪ در ﻣﻮﻫﺎﯾﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪ ﻏﺎﻓﻠﮕﯿﺮش ﮐﺮد.راﻣﺒﺪ ۷۲ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺎ ﺑﯽ رﺣﻤﯽ دﺳﺖ در ﻣﻮﻫﺎی ﺳﯿﺎه دﺧﺘﺮ ﺟﻮان اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرت او را ﺑﻪ ﺳﻮی اﺗﺎق ﻣﯽ ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﭘﺎﻧﯿﺬ از درد ﻧﺎﻟﻪ ﮐﺮد و ﮔﻔﺖ:راﻣﺒﺪ،ﭼﯽ ﺷﺪه؟ راﻣﺒﺪ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ در اﺗﺎق را ﺑﺎز ﮐﺮد او را ﺑﻪ داﺧﻞ ﻫﻞ داد و ﮔﻔﺖ:ﻣﯽ ﺧﻮام اﻧﺘﻘﺎم اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻮ ازت ﺑﮕﯿﺮم.دزد ﺑﺎﺑﺎم ﺑﻮدی ﺣﺎﻻ ﻗﺎﺗﻠﺸﻢ ﺷﺪی ﺑﺎ ﺗﻠﻔﻦ زدﻧﺖ. ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ ﭼﺮم اﺻﻠﺶ را از ﮐﻤﺮ ﺑﺎز ﮐﺮد.در اﺗﺎق را ﺑﺴﺖ.ﮐﻠﯿﺪ را در اﺗﺎق ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪ ﻗﻔﻞ ﺷﺪه ﺑﻪ ﺳﻮی ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺗﺮﺳﯿﺪه و ﮔﯿﺞ از ﻫﻤﻪ ی اﯾﻦ ﺣﺮف ﻫﺎ و ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻫﺎ رﻓﺖ.اوﻟﯿﻦ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻦ ﻧﺤﯿﻒ ﭘﺎﻧﯿﺬ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ ﺟﯿﻎ دردﻧﺎک دﺧﺘﺮ ﺟﻮان ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ: -ﺗﻮروﺧﺪا راﻣﺒﺪ.ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدم؟ ﭘﻮزﺧﻨﺪی روی ﻟﺐ راﻣﺒﺪ ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:ﺧﺎﻟﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﻢ ﺑﺎ اﯾﻦ ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎ.ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎﻣﺎﻧﻤﻮ ﮔﺮﻓﺖ،و ﺗﻮ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻨﻮ.ﻣﯽ ﺧﻮام ﺗﻘﺎﺻﺶ رو ﭘﺲ ﺑﺪی. ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ ﺑﻌﺪی ﮐﻪ ﺑﺎﻻ رﻓﺖ ﭘﺎﻧﯿﺬ دﺳﺘﺶ را ﺳﭙﺮ ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺮد و ﺧﻮد را ﮔﻮﺷﻪ ی اﺗﺎق ﻣﭽﺎﻟﻪ ﮐﺮد.راﻣﺒﺪ ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ ﮐﻤﺮﺑﻨﺪ را ﺑﺮ ﭘﯿﮑﺮ دﺧﺘﺮ ﺟﻮان ﻓﺮو ﻣﯽ آورد و ﺑﺪ و ﺑﯿﺮاه ﻣﯽ ﮔﻔﺖ.آﻧﻘﺪر ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ و ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺘﯽ اﮔﺮ واﻗﻌﺎ رﺿﺎ ﻫﻢ زﻧﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ و ﻣﯽ آﻣﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ او را ﻣﺤﺎر ﮐﻨﺪ.ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺑﯽ ﺣﺎل ﺑﻪ دﯾﻮار ﺗﮑﯿﻪ داده ﺑﻮد. ﺣﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﻧﺎی ﭘﻨﻬﺎن ﮐﺮدن ﺻﻮرﺗﺶ را در زﯾﺮ ﺿﺮﺑﺎت ﭘﯽ در ﭘﯽ راﻣﺒﺪ را ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ.اﻣﺎ راﻣﺒﺪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺗﺸﻨﻪ اﻧﺘﻘﺎم ﺑﻮد.ﺑﺎ اﯾﻨﮑﻪ ﺣﺎل ﺧﺮاب ﭘﺎﻧﯿﺬ ۷۱ ﺳﺎﻟﻪ را ﻣﯽ دﯾﺪ ﺑﺎز ﻫﻢ دﺳﺖ ﺑﺮدار ﻧﺒﻮد.ﺑﺎ ﺧﺸﻢ ﻏﺮﯾﺪ:ﺧﻮدﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﻮش ﻣﺮدﮔﯽ ﻧﺰن ﻋﺠﻮزه،ﺑﺎ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﺎرات ﺑﺎﺑﺎﻣﻮ ﺧﺎم ﮐﺮدی ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﻧﻤﯽ دﯾﺪ اﻣﺎ ﻗﺮﺑﻮن ﺻﺪﻗﻪ ی ﺗﻮ ﻣﯽ رﻓﺖ.ازت ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدم.اﻣﺎ دﯾﮕﻪ ﮐﺴﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ازت ﺣﻤﺎﯾﺖ ﮐﻨﻪ.ﻧﺎﺑﻮدت ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. دﺳﺖ دراز ﮐﺮد ﻣﻮﻫﺎی ﭘﺎﻧﯿﺬ را دور دﺳﺘﺶ ﭘﯿﭽﯿﺪ و او را از روی زﻣﯿﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮐﺮد.ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺑﺎ درد زﯾﺎد ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ اﻣﺎ ﻧﻪ ﺟﯿﻐﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﻧﻪ ﺣﺮﻓﯽ زد.اﻧﮕﺎر اﺻﻮات در ﮔﻠﻮﯾﺶ ﮔﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد.راﻣﺒﺪ ﻣﺤﮑﻢ ﭼﺎﻧﻪ اش را ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:ﻣﯽ ﺧﻮام ﺑﺒﯿﻨﻢ ﭼﻘﺪ ﺗﺤﻤﻞ درد رو داری؟ ﯾﺎدﺗﻪ وﻗﺘﯽ ﺗﻮ ﻋﻮﺿﯽ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﯾﮑﯽ از اﺳﺒﺎب ﺑﺎزﯾﺎی ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮدی ﺑﺎﺑﺎم اوﻧﻮ ﺑﺰور ازم ﮔﺮﻓﺖ داداش ﺑﻪ ﺗﻮ؟ اون ﻣﻨﻮ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮ ﮐﺘﮏ ﻣﯽ زد.ﺣﺎﻻ ﭼﻄﻮره ﺗﻮ ﻃﻌﻤﺸﻮﻧﻮ ﺑﭽﺸﯽ؟ ﮔﻔﺖ و ﺳﯿﻠﯽ ﻣﺤﮑﻤﯽ در ﮔﻮش ﭘﺎﻧﯿﺬ ﻧﻬﺎد.ﺟﻮری ﮐﻪ از دﻣﺎغ او ﺧﻮن ﻏﻠﯿﻈﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ آﻣﺪ.ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ: -درد داﺷﺖ آره؟

اﺷﮏ ﻫﺎی ﭘﺎﻧﯿﺬ روان ﺷﺪ.اﯾﻦ راﻣﺒﺪ را ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ.اﺻﻼ! ﻣﺮد ﻧﻔﺮت اﻧﮕﯿﺰی ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺎد ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ اﺑﻬﺖ ﻣﺮداﻧﻪ اش را ﺑﻪ رخ دﺧﺘﺮی ۷۱ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ ﻣﺮد ﻧﺒﻮد.ﻧﺎﻣﺮداﻧﻪ ﻣﯽ ﮐﻮﻓﺖ ﺑﺮ ﺗﻨﯽ ﮐﻪ ﺟﺎی ﻧﻮازش ﻫﺎی ﭘﺪراﻧﻪ ی رﺿﺎﯾﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ اﯾﻦ درداﻧﻪ ﺑﻮد! راﻣﺒﺪ ﻧﺎﺟﻮاﻧﻤﺮداﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺸﺖ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮی او ﮐﻮﻓﺖ و ﺑﺎ ﺷﺪت او را ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﯾﻮار ﻫﻞ داد.ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺑﺪون آﻧﮑﻪ ﺣﺘﯽ ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺧﻮد را ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ ﺳﺮش ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻪ دﯾﻮار ﺑﺮﺧﻮرد و ﺧﻮن ﭼﻮن آﺑﺸﺎر در زﯾﺮ ﻣﻮﻫﺎی ﺷﺐ رﻧﮕﺶ ﻓﻮاره زد.اﻣﺎ اﯾﻨﻘﺪر ﺧﻮش ﺷﺎﻧﺲ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﯿﻬﻮش ﺷﻮد و ﻣﺘﻮﺟﻪ درد وﺣﺸﺘﻨﺎﮐﺶ ﻧﺸﻮد.راﻣﺒﺪ ﺑﺪون آﻧﮑﻪ دﻟﺶ ﺑﻪ ﺣﺎل اﯾﻦ دﺧﺘﺮ زﯾﺒﺎ و ﻣﻌﺼﻮم ﺑﺴﻮزد ﻟﮕﺪی ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮی او زد و زﯾﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ: -ﺳﮓ ﺟﻮن. ﮐﻤﺮﺑﻨﺪش را از روی زﻣﯿﻦ ﺑﺮداﺷﺖ.در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ او دوﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﮐﻤﺮﺑﻨﺪش را ﺑﺴﺖ و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون رﻓﺖ.ﺑﻠﻨﺪ ﺻﺪا زد: -ﻧﺎدﯾﺎ،ﺳﭙﯿﺪه! ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎر ﺻﺪا در ﮔﻠﻮﯾﺶ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ آن دو دﺧﺘﺮ ﺟﻮان ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﺴﺘﺨﺪم ﻫﺎی ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺳﺮاﺳﯿﻤﻪ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺶ آﻣﺪﻧﺪ و ﮔﻔﺘﻨﺪ: -ﺑﻠﻪ آﻗﺎ! -ﺑﺮﯾﻦ ﭘﺎﻧﯿﺬو ﺑﺒﺮﯾﻦ ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎن.ﺳﺮﯾﻊ ﻫﻢ ﺑﺮﮔﺮدﯾﻦ. ﻧﺎدﯾﺎ ﺑﺎ دﯾﻦ ﻗﯿﺎﻓﻪ ی ﺑﺮزﺧﯽ راﻣﺒﺪ ﭼﯿﺰی ﻧﮕﻔﺖ ﺳﻘﻠﻤﻪ اﯾﯽ ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮی ﺳﭙﯿﺪه زد و ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ اﺗﺎق ﭘﺎﻧﯿﺬ رﻓﺘﻨﺪ.راﻣﺒﺪ ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺑﻪ اﺗﺎق ﺧﻮد رﻓﺖ و ﺧﺒﺮ ﻓﻮت ﭘﺪرش را ﺑﻪ ﻫﻤﮕﯽ داد.ﻫﺮ ﭼﻨﺪ زﯾﺎد ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد.ﭼﻮن رﺿﺎ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻪ ﺑﺮای ﭘﺎﻧﯿﺬ ﭘﺪر ﺑﻮد ﺗﺎ او! ﺑﺮای ﻣﺮگ ﭘﺪرش ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮد اﻣﺎ ﻧﻪ آﻧﻘﺪر ﮐﻪ از درون ﺑﭙﺎﺷﺪ.ﺷﺎﯾﺪ ﻧﺎراﺣﺘﯿﺶ اﻧﺪازه ی ﻧﺎراﺣﺘﯽ ﺑﺮای ﺷﻮﻫﺮ ﺧﺎﻟﻪ اش ﻣﯽ ﺷﺪ.ﭼﻘﺪر اﻧﺪازه ی ﻧﺎراﺣﺘﯿﺶ ﮐﻢ ﺑﻮد اﻣﺎ اﻧﺘﻘﺎﻣﺶ از ﺗﻦ ﻧﺤﯿﻒ آن دﺧﺘﺮ زﯾﺎد! روی ﺗﺨﺘﺶ دراز ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﺪای در ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ.ﻣﯽ داﻧﺴﺖ اﻻن ﻫﻤﻪ ی اﻗﻮام ﻣﯽ رﺳﻨﺪ.دﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﺸﯿﺪ.ﻣﻮﻫﺎی ژوﻟﯿﺪه اش را ﻣﺮﺗﺐ ﮐﺮد و از اﺗﺎق ﺑﯿﺮون آﻣﺪ.اﻣﺎ ﺑﺎ ﻧﺎدﯾﺎ ﻣﻮاﺟﻬﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ دﺳﺘﭙﺎﭼﻪ ﺑﻮد.ﺑﺎ اﺧﻢ ﮔﻔﺖ: -ﺗﻮ ﮐﻪ ﻫﻨﻮز اﯾﻨﺠﺎﯾﯽ؟ ﻧﺎدﯾﺎ ﺑﺎ ﺗﺮس ﮔﻔﺖ:آﻗﺎ ﺧﺎﻧﻮم ﺧﯿﻠﯽ ﺣﺎﻟﺸﻮن ﺑﺪه.ﻧﻤﯽ دوﻧﯿﻢ ﭼﻄﻮر ﺑﺒﺮﯾﻤﺶ؟ راﻣﺒﺪ ﻓﺮﯾﺎد ﮐﺸﯿﺪ:اون دﯾﮕﻪ ﺧﺎﻧﻮم ﺧﻮﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ.ﺑﺮو ﮐﺎﻣﯽ رو ﺻﺪا ﺑﺰن ﺑﯿﺎد ﺑﺒﺮش.

ﻧﺎدﯾﺎ ﺑﺎ ﺗﺮس و ﻟﺮز ﺑﻪ ﺳﻮی راﻧﻨﺪه ﮐﻪ در اﺗﺎﻗﺖ ﮐﻮﭼﮑﯽ در ﮐﻨﺎر ﭘﺎرﮐﯿﻨﮓ زﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽ ﮐﺮد رﻓﺖ.راﻣﺒﺪ ﺧﻮد ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﻮی آﯾﻔﻮن رﻓﺖ.ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﯾﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ دم در اﺳﺖ دﮐﻤﻪ را ﻓﺸﺮد ﺗﺎ در ﺑﺎز ﺷﻮد. ﺻﺪای ﻗﺪﻣﻬﺎی ﮐﺎﻣﺮان )ﮐﺎﻣﯽ( ﺗﻮﺟﻪ اش را ﺟﻠﺐ ﮐﺮد، ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن اﺧﻤﺶ ﮔﻔﺖ: -از در ﭘﺸﺘﯽ ﺑﺒﺮش،ﻧﻤﯽ ﺧﻮام ﮐﺴﯽ اﯾﻨﺠﻮری ﺑﺒﯿﻨﺶ. ﻗﺪم اول:ﻧﺒﺎﯾﺪ ﮐﺴﯽ دﻟﺶ ﺑﺮای ﭘﺎﻧﯿﺬ ﻣﯽ ﺳﻮﺧﺖ! ﮐﺎﻣﺮان ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد و رﻓﺖ.از ﭘﻨﺠﺮه ﺑﻪ ﺑﯿﺮون ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.دو ﻣﺎﺷﯿﻦ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ داﺧﻞ ﺷﺪ.از ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻪ ﻫﺎﯾﺶ آﻣﺪه اﻧﺪ.ﭘﻮزﺧﻨﺪی روی ﻟﺐ ﻫﺎﯾﺶ ﻧﺸﺴﺖ.ﺑﻪ ﭘﯿﺸﻮاز ﻧﺮﻓﺖ.دﻟﯿﻠﺶ را ﻣﯽ داﻧﺴﺖ اﻣﺎ ﺣﺎﻻ آﻗﺎی ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮد ﭼﺮا ﻣﯽ رﻓﺖ ﭘﯿﺸﻮاز ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺎدرش را ﻣﺘﻬﻢ ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ، ﻣﺎدری ﮐﻪ ﻣﺎدری ﻧﮑﺮد اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﺎدر ﺑﻮد….ﮐﺎﻣﺮان را دﯾﺪ در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻦ ﺑﯽ ﺟﺎن ﭘﺎﻧﯿﺬ در آﻏﻮﺷﺶ ﺑﻮد از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﺳﺮازﯾﺮ ﺷﺪ و از آﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺳﻮی در ﭘﺸﺘﯽ ﺣﯿﺎط رﻓﺖ.ﺧﯿﺎﻟﺶ راﺣﺖ ﺷﺪ ﮐﺴﯽ او را ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﺗﺎ دل ﺑﺴﻮزاﻧﺪ ﺑﺮ آن دﺧﺘﺮ ﺑﯽ ﭘﺪر و ﻣﺎدر را! ﺑﺪون آﻧﮑﻪ ﺑﺮﮔﺮدد ﺻﺪای در را ﺷﻨﯿﺪ ﮐﻪ ﺑﺎز ﺷﺪ و ﺟﯿﻎ ﻫﺎی ﭘﯽ در ﭘﯽ ﻋﻤﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ی آراﻣﺸﺶ را ﺑﻬﻢ رﯾﺨﺖ.رﺑﺎب ﻋﻤﻪ ی ﺑﺰرﮔﺶ ﺑﻪ ﺳﻮی راﻣﺒﺪ رﻓﺖ ﻣﺤﺒﺖ آﻣﯿﺰ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ او رﯾﺎﮔﺮاﻧﻪ ﺑﻮد او را در آﻏﻮش ﮐﺸﯿﺪ و ﮔﻔﺖ:ﻋﻤﻪ ﺑﺮات ﺑﻤﯿﺮه ﮐﻪ ﺑﯽ ﭘﺪر ﺷﺪی….ﻗﺮﺑﻮﻧﺖ ﺑﺮم.داغ دار ﺷﺪﯾﻢ.آخ داداﺷﻢ. داداش ﮔﻠﻢ.رﺿﺎ ﺟﻮن.ﮐﺠﺎﯾﯽ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﭘﺴﺮت ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺪه…. رﺑﺎب اداﻣﻪ ﻣﯽ داد راﻣﺒﺪ ﺑﯽ اﺣﺴﺎس ﻓﻘﻂ ﺿﺮﺑﺎت ﻣﻼﯾﻤﯽ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﻋﻤﻪ ی ﭼﺎﻗﺶ ﻣﯽ زد.در ﻋﯿﻦ اﯾﻨﮑﻪ ﭘﺪرش را دوﺳﺖ داﺷﺖ اﻣﺎ از او ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮد. رﺑﺎب ﮐﻪ از او ﺟﺪا ﺷﺪ ﻧﻮﺑﺖ ﻋﻤﻪ ی دﯾﮕﺮش ﺷﺪ.ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﺴﺨﺮه ﻣﯽ رﺳﯿﺪ ﭼﻮن ﻫﺮ دو ﻋﯿﻦ ﻃﻮﻃﯽ ﯾﮏ ﺣﺮف را ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ.ﻣﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎن رﺑﺎب ﺗﮑﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد داد و ﮔﻔﺖ:ﭘﺲ ﭘﺎﻧﯿﺬ ﮐﺠﺎس؟ ﭼﺮا ﻧﯿﻮﻣﺪ ﭘﯿﺶ ﻣﺎ؟ راﻣﺒﺪ ﺑﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﺎ اﺧﻢ ﻫﺎی درﻫﻢ ﮐﺸﯿﺪه ﮔﻔﺖ:ﺑﯿﻤﺎرﺳﺘﺎﻧﻪ. رﺣﯿﻤﻪ )ﻋﻤﻪ ی ﮐﻮﭼﮏ راﻣﺒﺪ(ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ:ﻣﮕﻪ اوﻧﻢ ﻫﻤﺮاه رﺿﺎ ﺑﻮده؟! ﭘﻮزﺧﻨﺪی زد ﺑﻪ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﻮش ﺧﯿﺎﻟﯽ ﻋﻤﻪ ﻫﺎﯾﺶ! ﺣﺘﯽ ﻋﻤﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻫﻢ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﯾﺘﯿﻢ را دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ و او ﺳﻬﻤﺶ از دوﺳﺖ داﺷﺘﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺗﻮ ﭘﺴﺮ ﻧﺎزﯾﻨﯽ! و ﭼﻘﺪر ﺣﺮف ﭘﺸﺖ اﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ی ﮐﻮﺗﺎه ﺧﺒﺮی ﺑﻮد! اﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺑﺎﯾﺪ ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎ را ﭘﯽ در ﭘﯽ وارد ﻣﯽ ﮐﺮد، ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺟﺪﯾﺖ و اﺧﻢ ﮔﻔﺖ: -ﻣﻦ زدﻣﺶ.

ﭼﺸﻤﺎن ﺑﻪ اﺷﮏ ﻧﺸﺴﺘﻪ ی دو زن ﻣﯿﺎﻧﺴﺎل ﮔﺮد ﺷﺪ از اﯾﻦ ﺑﯽ ﺷﺮﻣﯽ ﺑﺮادرزاده ﺷﺎن.ﯾﻮﺳﻒ)ﺷﻮﻫﺮ رﺑﺎب( ﮐﻤﯽ ﺟﺎﺑﻪ ﺟﺎ ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ: -ﭘﺴﺮم ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮدی ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﯾﻢ؟! ﭼﻘﺪر ﻫﻢ داﻏﺪار ﺑﻮدﻧﺪ.ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰﺷﺎن رﯾﺎﮐﺎراﻧﻪ ﺑﻮد. -ﻣﻦ زدﻣﺶ ﭼﻮن ﺑﺎﻋﺚ ﻣﺮگ ﺑﺎﺑﺎ اوﻧﻪ.اون ﻟﻌﻨﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺘﻮن ﻧﮕﺮاﻧﺸﯿﻦ.ﺧﺎﻧﻮم ﺗﻮ ﺣﯿﻦ راﻧﻨﺪﮔﯽ زﻧﮓ زده ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎ ﺣﻮاس ﺑﺎﺑﺎ ﭘﺮت ﺷﺪ ﺗﺼﺎدف ﮐﺮد.ﻣﺴﺌﻮل ﻣﺮگ ﺑﺎﺑﺎ اوﻧﻪ! اوﻧﻮﻗﺖ ﺷﻤﺎ ﺑﺮاش دل ﻣﯽ ﺳﻮزوﻧﯿﻦ؟ ﺷﮏ اﻧﺪاﺧﺖ در دل اﯾﻦ ﻗﻮم اﺻﻼ ﮐﺎر ﺳﺨﺘﯽ ﻧﺒﻮد.و ﭼﻘﺪر زود ﺷﮏ ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ دﺧﺘﺮ ﺳﺎده و ﺑﯽ آزاری ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎرش ﺧﻨﺪاﻧﺪن دل رﺿﺎﯾﯽ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ ﺑﻮد! رﺑﺎب ﺗﻨﺪ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﺶ ﮐﻮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:ﺧﺪا ﻣﺮﮔﻢ ﺑﺪه دﺧﺘﺮه زﻟﯿﻞ ﻣﺮده ﭼﯿﮑﺎر ﮐﺮده؟ رﺣﯿﻤﻪ ﺑﺎ اﺧﻢ و ﻧﯿﺶ ﮔﻔﺖ:ﻫﻤﺶ ﺗﻘﺼﯿﺮ رﺿﺎ ﺑﻮد.از ﺑﺲ ﺑﻬﺶ ﭘﺮو ﺑﺎل داده آﺧﺮﺷﻢ دﺧﺘﺮه ﺑﯽ ﮐﺴﻮ ﮐﺎر ﮐﺸﺘﺶ. ﭘﻮزﺧﻨﺪی روی ﻟﺐ ﻫﺎی راﻣﺒﺪ ﻧﺸﺴﺖ.ﮐﺎرش را ﮐﺮد. ﻗﺪم دوم:از ﭼﺸﻢ اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺑﻮد. ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ.ﺣﺎﻻ دﮔﺮ ﭘﭻ ﭘﭻ ﻋﻤﻪ ﻫﺎﯾﺶ از ﭘﺎﻧﯿﺬ ﺑﻮد ﻧﻪ ﻣﺮگ رﺿﺎﯾﯽ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ! ﻣﯽ داﻧﺴﺖ ﻫﻤﯿﻦ ﮐﻪ ﭘﺎﻧﯿﺬ را ﻣﻘﺼﺮ ﺟﻠﻮه ﺑﺪﻫﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺣﻞ ﻣﯽ ﺷﻮد.ﭼﻮن ﻋﻤﻪ ﻫﺎﯾﺶ در ﮐﻼغ ﺑﻮدن دﺳﺖ ﺣﺘﯽ ﺧﻮد ﮐﻼغ را ﻫﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. ﻧﮕﺎه دوﺧﺖ ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ی ﺑﯽ رﻧﮓ و ﺣﯿﺎط ﺗﺎرﯾﮏ را ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﻮر ﮐﺴﯽ را ﮐﻨﺎرش ﺣﺲ ﮐﺮد.اﯾﻦ ﺑﻮی ﺳﺤﺮآﻣﯿﺰ را ﺧﻮب ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻣﻐﺮور اﯾﻦ ﻗﻮم! دﺧﺘﺮی از ﺟﻨﺲ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺮوازی، از ﺟﻨﺲ ﻏﺮور، از ﺟﻨﺲ زﯾﺒﺎﯾﯽ! ﺑﺪون آﻧﮑﻪ ﺑﺮﮔﺮدد ﮔﻔﺖ:ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻀﺤﮏ ﻣﯿﺎد ﻧﻪ؟ زﯾﺒﺎ )دﺧﺘﺮ رﺑﺎب( ﻣﺎﻧﻨﺪ راﻣﺒﺪ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﺷﯿﺸﻪ ی ﺑﯽ رﻧﮓ دوﺧﺖ و ﮔﻔﺖ: -ﻧﻪ ﭼﻨﺪان،ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯿﺎد زﯾﺎدم از اﯾﻦ اﺗﻔﺎق ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﯿﺴﺘﯽ؟ راﻣﺒﺪ ﺑﻪ ﺳﻮﯾﺶ ﺑﺮﮔﺸﺖ.اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﻫﻢ ﻣﻐﺮوراﻧﻪ ﺑﻮد.ﭘﻮزﺧﻨﺪی روی ﻟﺒﺶ ﻧﺸﺴﺖ.زﻣﺰﻣﻪ آﻣﯿﺰ ﮔﻔﺖ: -ﺗﻮ ﭼﯽ ﻣﯿﺪوﻧﯽ؟

زﯾﺒﺎ ﺟﺴﻮراﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﺶ را در اﻟﺘﻬﺎب آن دو ﭼﺸﻢ روﺷﻦ رﯾﺨﺖ و ﮔﻔﺖ:ﻫﻤﻪ ﭼﯽ و ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ دوﻧﻢ.ﻋﻼﻗﻪ اﯾﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ دوﻧﺴﺘﻦ ﻧﺪارم.اﻣﺎ ﯾﻪ ذره ﻧﺎراﺣﺖ ﺑﻮدن ﺑﺮای دل ﮐﺴﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺎن ﺑﺪ ﻧﯿﺴﺖ…. راﻣﺒﺪ دوﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﻮی ﭘﻨﺠﺮه ﺑﺮﮔﺸﺖ.ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ در ﺛﺎﺑﺖ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺮﺗﺐ ﻋﺰادار ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﻬﻤﺎن داﺧﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ. -ﻣﻦ ﻧﺎراﺣﺘﻢ.اﻧﺪازه ﻫﻤﻪ ی دﻧﯿﺎ..رﺿﺎ ﭘﺪر ﻧﺒﻮد ﺑﺮام اﻣﺎ ﺑﻮدش.ﻣﻦ دﻟﺨﻮش ﺑﻮدم ﺑﻪ ﺑﻮدﻧﺶ ﺑﻪ داﺷﺘﻨﺶ اﻣﺎ رﻓﺖ….ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯽ ﭼﯽ ﻣﯿﮕﻢ؟ ﻣﻦ داﻏﻮﻧﻢ اﻣﺎ اﺷﮑﯽ ﻧﺪارم ﮐﻪ ﺑﺮﯾﺰم.ﺳﺮﺧﻮش ﻧﯿﺴﺘﻢ اﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺧﻮﻧﺴﺮدی ﺻﻮرﺗﻤﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺑﺪم. زﯾﺒﺎ ﺳﺮ ﺗﮑﺎن داد و ﮔﻔﺖ:رﺿﺎ ﭘﺪر ﻧﺒﻮد اﻣﺎ ﻋﺰﯾﺰ ﮐﺮده داﺷﺖ، ﭼﺮا داری از اون ﺣﻖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ی ﭘﺪرﯾﺘﻮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮی؟ راﻣﺒﺪ ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﮑﺮ ﮐﺮد ﮐﻪ ﻗﺪم دوﻣﺶ ﺑﺮای زﯾﺒﺎ ﮐﺎرﺳﺎز ﻧﺒﻮده! راﻣﺒﺪ ﺑﯽ ﺗﻔﺎوت ﮔﻔﺖ:ﻣﻦ ﭘﺪر ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﭼﻮن ﭘﺪرم ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺎدر اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﺑﻮد ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻫﯿﭻ وﻗﺖ ﻧﺘﻮﻧﺴﺖ ﺑﻪ ﻣﺮادش ﺑﺮﺳﻪ اﻣﺎ دﺧﺘﺮش ﺗﻮﻧﺴﺖ اوﻧﻮ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﻨﻪ ﮐﻪ ﺑﯽ ﭘﺪر ﻧﺒﺎﺷﻪ. زﯾﺒﺎ ﺑﺎ ﺗﺎﺳﻒ ﮔﻔﺖ:ﺗﻮ ﯾﻪ ﺑﭽﻪ اﯾﯽ راﻣﺒﺪ.ﻣﺘﺎﺳﻔﻢ. راﻣﺒﺪ ﻧﮕﺎه ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ از ﭘﻨﺠﺮه و ﺑﻪ زﯾﺒﺎی ﻣﻐﺮور دوﺧﺖ ﮐﻪ از ﮐﻨﺎرش رﻓﺖ.زﻣﺎﻧﯽ داﺷﺘﻦ اﯾﻦ دﺧﺘﺮ آرزوﯾﺶ ﺑﻮد اﻣﺎ ﺣﺎﻻ؟ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺑﻪ ارث ﺑﺮدن اﯾﻦ ﺛﺮوت ﻋﻈﯿﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻤﯽ در ﻓﮑﺮﻫﺎﯾﺶ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻓﺼﻞ دوم ﺑﻪ ﻗﺒﺮ ﺧﯿﺮه ﺷﺪ.ﻣﺮدم ﻣﺮﺗﺐ ﺑﺮای ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ و ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ.ﭼﻘﺪر رﺿﺎ دوﺳﺖ و آﺷﻨﺎ داﺷﺖ! ﻧﮕﺎه ﮔﺮﻓﺖ از ﻗﺒﺮ ﺑﻪ دﺧﺘﺮی ﮐﻪ روی ﻗﺒﺮ ﺧﯿﻤﻪ زده ﺑﻮد و ﺑﺎ ﺗﺮس و ﺳﺮﮔﺮداﻧﯽ ﻓﻘﻂ ﻧﮕﺎه ﻣﯽ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪ اﻣﺎ ﻧﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﻣﯽ زد ﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد.ﺷﺎﯾﺪ ﭼﻨﺪ روز از آن ﺷﺐ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻋﺼﺒﺎﻧﯿﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ ﭘﺎﻧﯿﺬ آوار ﺷﺪه ﺑﻮد ﻧﻤﯽ ﮔﺬﺷﺖ اﻣﺎ در ﺗﻤﺎم ﻃﻮل اﯾﻦ ﭼﻨﺪ روز اﯾﻦ دﺧﺘﺮ ﻧﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮد و ﻧﻪ ﺣﺮﻓﯽ زد و راﻣﺒﺪ ﺟﻮان ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻮد ﻧﻪ ﻣﺘﺎﺳﻒ! ﺳﺮش ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﺑﺎﻧﺪﭘﯿﭽﯽ ﺑﻮد و ﺟﺎی ﮐﺒﻮدی ﻫﺎ روی دﺳﺖ ﻫﺎ و ﺻﻮرﺗﺶ دل ﻣﯽ ﺳﻮزاﻧﺪ ﺑﺮاﯾﺶ اﻣﺎ…ﻧﻪ رﺣﻤﯽ در ﭼﻬﺮه ی اﯾﻦ ﺟﻮان ﮔﺴﺘﺎخ ﺑﻮد ﻧﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ! ﺑﺎ ﻏﯿﻆ ﻧﮕﺎه از ﭘﺎﻧﯿﺬ ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﺮﮔﺮم ﺟﻮاب دادن ﺑﻪ ﺗﺴﻠﯿﺖ ﻫﺎی ﻣﺮدم ﺷﺪ….. اﻣﺎ ﭘﺎﻧﯿﺬ ﻣﺘﺤﯿﺮ ﺑﻮد.اﯾﻦ اﺗﻔﺎﻗﺎت را ﺑﺎور ﻧﺪاﺷﺖ.ﺑﻌﺪ از آن ﺷﺐ ﮐﺬاﯾﯽ ﮐﻪ راﻣﺒﺪ ﺑﯽ رﺣﻤﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺶ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد اﻧﮕﺎر ﻗﺪرت آواﯾﺶ را از دﺳﺖ داده ﺑﻮد ﭼﻮن اﺻﻼ ﯾﮏ ﮐﻠﻤﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺮف ﺑﺰﻧﺪ. و ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ روزی آب ﻣﯽ ﮐﺮد دل رﺿﺎی دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﯽ را، ﺣﺎﻻ ﯾﮏ ﻗﻄﺮه ﻫﻢ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ

به این پست امتیاز دهید.
رمان نذار دنیارو دیوونه کنم
4.5 (90%) 2 votes
به کانال تلگرام سایت ما بپیوندید Download
287 views مشاهده
دیدگاه کاربران انتشار یافته : 0 - در انتظار بررسی : 0
    • دیدگاه ارسال شده توسط شما ، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
    • دیدگاهی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با مطلب باشد منتشر نخواهد شد.